Opowiem Wam historię, która dosyć mocno zapisała się w mojej pamięci mimo, że kiedy rzecz się działa lat miałam niewiele.

Mój Tata był zapalonym automobilistą. Na co dzień jeździł ciężarówką, ale i prywatnie miał albo cztery albo dwa kółka. Na początku lat sześćdziesiątych był to przedwojenny Fiat. Dokładniejszej numeracji i typu auta nie pomnę. Jedynie co mi utkwiło w pamięci to to, że kierunkowskazy z przodu samochodu wyskakiwały z karoserii i świeciły. Wyglądały jak miniaturowe „łapki” oczywiście bez palców. Samochodzik był kapryśny i przed każdym wyjazdem Tata co najmniej dwie godziny leżał pod nim sprawdzając i naprawiając ciągle psujące się elementy. Sama jazda oczywiście też była przygodą bo nigdy nie było wiadomo czy bez problemów dotrzemy do celu. Na szczęście Tata dawał sobie radę z kapryśnym autkiem. Parkował ten samochodzik pod latarnią na ulicy Żabiej. Ponieważ mieszkaliśmy na parterze mieliśmy stały podgląd na poczynania Taty i parkujące auto. Wiadomo było kiedy się zbierać do drogi.

Pewnej nocy obudziło nas łomotanie do drzwi. Tata zerwał się, otworzył drzwi na łańcuch i zobaczyliśmy sąsiada z drugiego pietra z innej zupełnie klatki niż nasza, ubranego w białą nocną koszulę z siekierą w ręku. Osłupieliśmy, a sąsiad głosem niby dzwon rzekł „sąsiedzie auto panu kradną, zbieraj się pan to dogonimy drani”. Tata też chwycił nie pomnę co ale najprawdopodobniej siekierę i w samych gatkach wypadł z domu za sąsiadem. My rzuciliśmy się do okna wychodzącego na ulicę. Złodzieje zdążyli odtoczyć samochód z jakieś 150 metrów w kierunku Królewskiej. Jak zobaczyli wypadających z bramy facetów w strojach niedbałych z siekierami w ręku, porzucili samochód i uciekli do Ogrodu Saskiego. W międzyczasie do Taty i Sąsiada dołączyło chyba jeszcze dwóch Sąsiadów (wszyscy w strojach nocnych). Wspólnymi siłami przytoczyli autko pod latarnię. Dalszej części historii nie pamiętam bo Mama zagoniła nas spać.  Muszę powiedzieć jeszcze, że mój tata miał ponad 190 cm wzrostu, a Sąsiad też do ułomków nie należał. Wcale się nie dziwię złodziejom, że zrezygnowali z konfrontacji i uciekli. Siekierki były chyba na wyposażeniu każdego mieszkania. W końcu czymś trzeba było rąbać drewno na podpałkę w węglowych kuchniach.

Latarnia pod którą parkowało nasze autko to odrębna historia. W czasach o których opowiadam codziennie o zmroku przyjeżdżał na rowerze Pan, który ją włączał a rankiem wyłączał. To też była atrakcja i powód do narzekań jeżeli Pan się spóźniał. W okresie późniejszym nasza latarnia już była uruchomiana automatycznie.