Postanowieniem z 16 marca
1809 r. z większości warszawskich ulic wyrugowano ludność
żydowską.
Władze Księstwa Warszawskiego przeznaczyły dla niej rejon ulic Bonifraterskiej,
Franciszkańskiej i Inflanckiej, a także dawnego Grzybowa. Ten przepis nie
dotyczył jednak bogatych rodzin bankierskich, kupieckich, właścicieli domów
mówiących po polsku i francusku oraz uczonych. Restrykcyjne przepisy nigdy nie
były surowo przestrzegane, jednak niespokojne czasy dawały urzędnikom i policji
niejedną okazję do szantażu.
Do planów wyrugowania Żydów ze Śródmieścia powrócono w dobie Królestwa
Polskiego. W styczniu 1824 r. w gazetach opublikowano dekret cara Aleksandra I o
rozszerzeniu listy ulic, na których nie wolno mieszkać Żydom. Były to m.in.
Żabia, Graniczna, Królewska, Nowy Świat, Marszałkowska, Chłodna, Elektoralna i
Leszno. Przypominano ostateczny termin przeprowadzki wyznaczony na październik
1824 r. I tym razem dla przerażonych mieszkańców termin wyprowadzki był z roku
na rok przekładany. Władze Warszawy, ograniczając dopływ ubogich Żydów, starały
się przyciągnąć do stolicy pokaźny kapitał żydowski i przez lata odwlekały
wprowadzenie podatku zniechęcającego ich do osiedlania się w mieście.