Hale Mirowskie (Warszawa) Z Wikipedii
Hala Mirowska widok współczesny Hale Mirowskie – Bliźniacze hale, pierwotnie
nazywane Hallami Targowymi znajdujące się na Warszawskiem Mirowie na pl.
Mirowskim (stąd ich potoczna nazwa). Obie hale wybudowano w latach 1899-1901, za
czasów gdy prezydentem Warszawy był rosyjski generał – Mikołaj Bibikow.
Projektantami hal byli: Bolesław Milkowski (konstrukcja), Ludwik Panczakiewicz
(elewacje), Apoloniusz Nieniewski, Władysław Kozłowski. Ich projekt w dużej
mierze opierał się na wcześniejszych założeniach Stefana Szyllera.
Historia
Do zniszczenia w 1944 r. były największym w Warszawie obiektem handlowym. Sprzedawano tu głównie ryby i świeże warzywa. Pierwsze lata II wojny światowej hale przetrwały bez większych zniszczeń, ucierpiały dopiero podczas Powstania Warszawskiego. Na jego początku były miejscem masowych egzekucji ludności cywilnej zachodniego Śródmieścia. W nocy z 30 na 31 sierpnia 1944 r. nastąpiło natarcie Niemców. W czasie II wojny światowej hale zostały spalone, ale ich mury nadal stały. Po wojnie, początkowo nie planowano odbudowy okolic Placu Za Żelazną Bramą i Hal Mirowskich, planowano wyburzyć pozostałości budynków i utworzyć w ich miejsce park. Odstąpiono od tego planu i obydwie hale zostały odbudowane. W 1948 r. hale na krótko zaadaptowano na tymczasową zajezdnię autobusów miejskich MZK. Jeszcze w latach 40. zajezdnię przeniesiono w inne miejce.
Hala zachodnia - Mirowska – po odbudowie, została oddana do użytku 15 listopada 1962 r., jej przeznaczenie się nie zmieniło, nadal pełni funkcje handlowe. Od 1974 r. użytkownikiem hali jest "Społem" WSS Śródmieście, która w 1997 r. wykupiła zabytkowy budynek, a przyległy teren przekazano jej w wieczyste użytkowanie.
Hala wschodnia - Gwardii – po odbudowie w 1953 r. była nazywana również halą sportową, przez wiele lat po II wojnie światowej pełniła funkcję sportowo-widowiskowe. Po wojnie należała do Milicyjnego Klubu Sportowego "Gwardia" (stąd jej potoczna nazwa). Obecnie, podobnie jak pierwsza hala, pełni funkcje handlowe. Właścicielem hali jest miasto.
Ciekawostki
W latach 70. XX wieku do fasady hali zachodniej dodano duży modernistyczny betonowo-szklany pawilon handlowy. Skandaliczna i pośpieszna budowa obiektu spowodowała usunięcie ogromnej ilości zabytkowych elementów budynku na wysokości całego I piętra. Według historyków sztuki betonowy pawilon jest oszpeceniem i okaleczeniem zabytkowej hali od jej najbardziej reprezentacyjnej zachodniej strony.
Stan estetyki obu hal systematycznie się pogarsza od lat. 80 XX wieku. Co roku niszczeją i pękają zabytkowe dekoracje, rzeźby, detale na fasadach i elewacjach. Tymczasem wewnątrz budynków prowadzone są regularnie spektakularne inwestycje służące jedynie przędsiębiorstwom handlowo-usługowym wewnątrz budynków. Hale są jednymi z najbardziej brudnych i zdewastowanych zabytków najwyższej klasy w Polsce.
Przed wojną wnętrza hal były jasne dzięki czemu zachowywały przyjazny charakter pomimo wielkiej skali. W okresie PRL szereg poczynionych nieudolnie i bez szacunku dla zabytkowych hal modyfikacji m.in. instalacja szklanych cegieł, matowe szyby, szyby mleczne, lampy rtęciowe spowodował drastycznie niekorzystne zmiany w oświetleniu hal.
Hala Mirowska widok współczesny Hale Mirowskie – Bliźniacze hale, pierwotnie
nazywane Hallami Targowymi znajdujące się na Warszawskiem Mirowie na pl.
Mirowskim (stąd ich potoczna nazwa). Obie hale wybudowano w latach 1899-1901, za
czasów gdy prezydentem Warszawy był rosyjski generał – Mikołaj Bibikow.
Projektantami hal byli: Bolesław Milkowski (konstrukcja), Ludwik Panczakiewicz
(elewacje), Apoloniusz Nieniewski, Władysław Kozłowski. Ich projekt w dużej
mierze opierał się na wcześniejszych założeniach Stefana Szyllera.Historia
Do zniszczenia w 1944 r. były największym w Warszawie obiektem handlowym. Sprzedawano tu głównie ryby i świeże warzywa. Pierwsze lata II wojny światowej hale przetrwały bez większych zniszczeń, ucierpiały dopiero podczas Powstania Warszawskiego. Na jego początku były miejscem masowych egzekucji ludności cywilnej zachodniego Śródmieścia. W nocy z 30 na 31 sierpnia 1944 r. nastąpiło natarcie Niemców. W czasie II wojny światowej hale zostały spalone, ale ich mury nadal stały. Po wojnie, początkowo nie planowano odbudowy okolic Placu Za Żelazną Bramą i Hal Mirowskich, planowano wyburzyć pozostałości budynków i utworzyć w ich miejsce park. Odstąpiono od tego planu i obydwie hale zostały odbudowane. W 1948 r. hale na krótko zaadaptowano na tymczasową zajezdnię autobusów miejskich MZK. Jeszcze w latach 40. zajezdnię przeniesiono w inne miejce.
Hala zachodnia - Mirowska – po odbudowie, została oddana do użytku 15 listopada 1962 r., jej przeznaczenie się nie zmieniło, nadal pełni funkcje handlowe. Od 1974 r. użytkownikiem hali jest "Społem" WSS Śródmieście, która w 1997 r. wykupiła zabytkowy budynek, a przyległy teren przekazano jej w wieczyste użytkowanie.
Hala wschodnia - Gwardii – po odbudowie w 1953 r. była nazywana również halą sportową, przez wiele lat po II wojnie światowej pełniła funkcję sportowo-widowiskowe. Po wojnie należała do Milicyjnego Klubu Sportowego "Gwardia" (stąd jej potoczna nazwa). Obecnie, podobnie jak pierwsza hala, pełni funkcje handlowe. Właścicielem hali jest miasto.
Ciekawostki
W latach 70. XX wieku do fasady hali zachodniej dodano duży modernistyczny betonowo-szklany pawilon handlowy. Skandaliczna i pośpieszna budowa obiektu spowodowała usunięcie ogromnej ilości zabytkowych elementów budynku na wysokości całego I piętra. Według historyków sztuki betonowy pawilon jest oszpeceniem i okaleczeniem zabytkowej hali od jej najbardziej reprezentacyjnej zachodniej strony.
Stan estetyki obu hal systematycznie się pogarsza od lat. 80 XX wieku. Co roku niszczeją i pękają zabytkowe dekoracje, rzeźby, detale na fasadach i elewacjach. Tymczasem wewnątrz budynków prowadzone są regularnie spektakularne inwestycje służące jedynie przędsiębiorstwom handlowo-usługowym wewnątrz budynków. Hale są jednymi z najbardziej brudnych i zdewastowanych zabytków najwyższej klasy w Polsce.
Przed wojną wnętrza hal były jasne dzięki czemu zachowywały przyjazny charakter pomimo wielkiej skali. W okresie PRL szereg poczynionych nieudolnie i bez szacunku dla zabytkowych hal modyfikacji m.in. instalacja szklanych cegieł, matowe szyby, szyby mleczne, lampy rtęciowe spowodował drastycznie niekorzystne zmiany w oświetleniu hal.