Dzięki uprzejmości pani Jolanty Miklewskiej też
mieszkanki Mirowa, która przesłała nam ten artykuł rozwikłaliśmy historię zmiany
miejsca położenia ulicy Białej. Sprawa została opisana w
Atlasie dawnej architektury ulic i
placów Warszawy wydanym w 1995 roku
(aut.
Jarosław Zieliński)
Oto fragment tego atlasu dotyczący ulicy białej
 |
| 83. Biała 8 -fragment kamienicy. Stan w 1934 (s. 163)) |
Przesmyk, łączący Elektoralną i Chłodną z ul. Ogrodową. Ulica, powstała w drugiej połowie XVIII w., liczyła
do ostatniej wojny 10 posesji i przebiegała o 150 m dalej na wschód niż obecnie
(w 1939 oś ulicy wypadała dokładnie po środku tylnej fasady gmachu sądów przy Ogrodowej). Nazwa z ok.1770 związa na
jest z bielą drewna użytego do nowo wzniesionych domostw. Reliktem tej epoki był zachowany aż do 1944 dom nr 6.
Przed 1850 wybudowano kamieniczki nr 8
[fot. 83] i 10 oraz mały dom
murowany nr 5, który przetrwał do zagłady ulicy. Ok. 1880 powstały
kamienice narożne (nr 1 i 2) przy Elektoralnej i Chłodnej, trzypiętrowe o
tandetnym wystroju, w przypadku domu nr 2 -usuniętym
na długo przed wojną. Przypuszczalnie w zbliżonym czasie (lub nieco
wcześniej) powstały domy narożne przy Ogrodowej nr 10 i 9. Ten ostatni,
projektowany przez Gustawa A. Wernera, miał od Ogrodowej bardzo
wydłużoną elewację. Na posesji nr 10 stała
jeszcze druga kamienica o dwóch piętrach [fot. 84]. Dom pod numerem 8.
przebudował ok. 1895 Stanisław Wąsowicz. Wygląd pozostałych trzech
kamienic jest jak dotąd nieznany.
W 1944 cała
zabudowa uległa wypaleniu, a w 1946 - rozbiórce. W związku z poszerzeniem dawnej
ul. Solnej (ob. część al. Jana Pawła II) zaprojektowaniem wydłużonego
bloku przy Elektoralnej (ok. 1953), ul. Białą skasowano, a nazwę przeniesiono na
wzmiankowany wyżej przesmyk w nowej zabudowie.
84. Biała 8 i 10. Wgłębi tyły gmachu Sądów Grodzkich przy ul. Ogrodowej. Stan w sierpnia 1945 (s. 163).
Animacja pokazująca różnicę do 1945 roku a dziś
(duży plik proszę o cierpliwośc może sie długo ściagać)
